Studenten, docenten en onderzoekers zijn gebaat bij een veilige online omgeving. Maar hoe pak je dat als instelling aan? Deze community is voor iedereen in onderwijs en onderzoek die kennis en ervaring wil delen en/of meer wil weten over zaken op het gebied van (cyber)security.
Goed, veilig, schaalbaar en toekomstbestendig AI- en Data- onderwijs heeft infrastructuur nodig voor rekenkracht, software en opslag. Docenten hebben lang niet altijd toegang tot deze infrastructuur. En dan gaat het niet alleen om docenten van vakken waar "AI" in de titel staat. Samenwerking binnen het Nederlandse vervolgonderwijs lijkt interessant. Waarom precies? Wat gebeurt er als de sector geen actie onderneemt?
Stel je voor: het is maandagochtend, de toetsweek begint, maar niemand kan inloggen. Een foutieve configuratie in de Conditional Access-regels of een storing bij een externe authenticatieprovider zet de hele organisatie op slot. Zelfs de globale beheerders zijn buitengesloten. De paniek slaat toe, want de 'normale' wegen om het probleem op te lossen zijn geblokkeerd.
🔗 Go to 🇳🇱 Dutch versionAt SURF, we often use terms like digital sovereignty, public values, and autonomy. These are frequently mentioned in the same breath, but they don't always mean the same thing. Still, the aim here is not to engage in a semantic debate. Greater clarity, however, can help make the conversation more constructive.
I’m regularly asked which term fits which goal, and what exactly we mean by them. In this blog, I’ll explain the differences, how others use these terms, and why at SURF we increasingly talk about digital sovereignty and values, such as autonomy, especially in light of geopolitical tensions and dependence on big tech. It’s one perspective, certainly not the only or absolute truth, and without giving too much away: it’s a bit about words, but mostly about actions!
In het Nationaal Groeifondsprogramma Npuls werken alle publieke mbo-scholen, hogescholen en universiteiten samen aan vervolgonderwijs dat klaar is voor de toekomst. Maar om goed te kunnen sturen, moeten we eerst beter begrijpen wat er in de dagelijkse praktijk gebeurt.
🔗 Go to 🇬🇧 English versionBinnen SURF gebruiken we vaak begrippen als digitale soevereiniteit, publieke waarden en autonomie. Ze worden geregeld in één adem genoemd, maar betekenen niet altijd hetzelfde. Toch is het niet de bedoeling hier een semantische discussie van te maken. Meer duidelijkheid helpt wel om het gesprek erover constructiever te voeren.Ik krijg dan ook regelmatig de vraag welk begrip past bij welk doel, en wat we er precies mee bedoelen. In dit blog leg ik het verschil uit, hoe anderen deze termen gebruiken, en waarom wij bij SURF steeds vaker spreken over digitale soevereiniteit en waarden zoals autonomie, zeker in het licht van de geopolitieke spanningen en de afhankelijkheid van big tech. Het is een perspectief, en zeker niet de enige of absolute waarheid, en zonder al te veel te verklappen: het gaat een beetje om woorden, maar vooral om daden!
Inloggen op een applicatie doe je meestal in de webbrowser, op het apparaat waarop je aan het werk bent. Sommige apparaten hebben echter maar een beperkte interface om in te kunnen loggen, zoals een VR-bril, printer of televisie. Het OAuth2-protocol ondersteunt daarom de "device code flow", waarmee het apparaat een eenmalige code toont, die je vervolgens op een ander systeem (die wel een webbrowser heeft) kunt invoeren om daar de inlog te doen. Alhoewel handig, kleven er belangrijke risico's aan deze flow waar je je bewust van moet zijn. Zo was deze week in het nieuws dat de device code flow van Microsoft actief wordt gebruikt door phishers.
